SARI İNEĞİ VERMEYECEKTİN ARKADAŞ!
"YA CESUR OLACAKSIN YA ESİR"
Adam TELE1'i susturdu, muhalefetin sesinde yeterince gürültü çıkmadı.
Adam Halk TV'yi susturdu, yine beklenen tepki gösterilmedi.
Bugün de Sözcü TV'ye kayyım atandı. Yayın akışı değiştirildi, tartışma programları ortadan kaldırıldı. Muhalif seslerin ekrandan silinmesine bir yenisi daha eklendi. Peki kardeşim, daha ne olmasını bekliyorsunuz?
İki kere iki dört eder! Bir televizyon kanalının susturulması yalnızca o kanalın çalışanlarını, yöneticilerini veya izleyicilerini ilgilendiren bir mesele değildir.
Bu, milyonlarca insanın haber alma hakkına, düşüncesini ifade etme özgürlüğüne ve demokrasinin temel direklerinden birine yapılan müdahaledir.
Bugün susturulan bir televizyon kanalıdır. Yarın susturulan bir gazete, öbür gün susturulan bir gazeteci, daha sonra konuşmaya cesaret edemeyen milyonlarca insan olacaktır.
Ama asıl mesele burada başlıyor.
Bu ülkede işçiler hayatını kaybediyor.
Eylül 2026'da açıklanan verilere göre yalnızca bir ayda 226 işçi çalışırken yaşamını yitirmiş.
İş güvenliği ihmalleri, denetimsizlik ve alınmayan tedbirler yüzünden insanlar evlerine ekmek götürmek için gittikleri iş yerlerinden tabutlarıyla dönüyor.
Askerlerimiz şehit oluyor, polislerimiz görev başında hayatını kaybediyor. Anneler evlatlarının tabutlarına sarılıyor.
Emekliler geçim derdinde, gençler gelecek kaygısında, esnaf ayakta kalma mücadelesinde, çiftçi ürettiğinin karşılığını alamıyor.
Mutfaklarda yangın var, pazarlarda fileler boş, kiralar almış başını gitmiş. Asgari ücretli geçinemiyor, emekli ay sonunu getiremiyor. Ülkenin dört bir yanında insanlar adalet, özgürlük ve insanca yaşam mücadelesi veriyor.
Peki bütün bunlar yaşanırken sesimizi ne kadar yükseltiyoruz?
Bir ülkenin geleceği karartılırken, demokrasi adım adım aşındırılırken, kamu kaynakları ve devlet yönetimi tartışılırken, bizler neden hâlâ seyirci koltuğunda oturuyoruz?
Sarayın duvarlarını eleştirmekle sarayı temelinden sarsamazsınız arkadaş! Sosyal medyada birkaç paylaşım yaparak, birkaç öfkeli cümle kurarak, sonra da hayatımıza hiçbir şey olmamış gibi devam ederek bu düzenin değişmesini bekleyemeyiz.
Demokrasi yalnızca sandığa gidip oy kullanmak değildir. Demokrasi; gerektiğinde hakkını aramak, haksızlığa karşı çıkmak, basın özgürlüğünü savunmak, işçinin hakkını korumak, adaletin yanında durmak ve ülkenin geleceğine sahip çıkmaktır.
Üstelik bunları yalnızca kendi kapımıza dayandığında değil, başkasının başına geldiğinde de yapabilmektir.
İşte tam burada bir hikâye geliyor aklıma: Sarı İnek hikâyesi... Bir gün sürüden bir sarı ineği istediklerinde, diğerleri ses çıkarmadı. Nasıl olsa kendileri sarı değildi. Sonra bir başkasını istediler. Yine sustular. Her seferinde bir başkası verildi. Ta ki sıra kendilerine gelene kadar...
İşte bugün yaşadığımız şey tam da budur. Bir gazeteciye dokunulduğunda sustuk. Bir televizyon kanalına müdahale edildiğinde yeterince ses çıkarmadık.
Bir gazetenin kapısına kilit vurulduğunda, bir belediyeye kayyım atandığında, bir vatandaşın hakkı elinden alındığında, mesele bizi doğrudan ilgilendirmiyor diye seyrettik.
Şimdi sıra bir başkasında değil, hepimizde! Arkadaş, sarı ineği vermeyecektin! Çünkü mesele sarı ineğin rengi değil, sürünün geleceğiydi.
Bugün TELE1, Halk TV ve Sözcü TV meselesi yalnızca televizyon meselesi değildir. Yarın hangi düşüncenin, hangi gazetenin, hangi gazetecinin, hangi vatandaşın susturulacağının meselesidir.
Bir ülkede iktidarlar değişebilir, hükümetler gelip geçebilir. Ama demokrasinin, hukukun ve özgürlüklerin ortadan kalkması durumunda kaybeden yalnızca muhalefet olmaz; o ülkede yaşayan herkes kaybeder.
Artık ah vah etmenin, geçmişte neden ses çıkarmadık diye dövünmenin fayda


Yorumlar